قرآن كريم، كتاب هدايت، نور، شفاء، رحمت، تذكّر، موعظه، بصيرت و برنامه زندگى و داروى مؤثّر براى همه دردها معرّفى شده است كه در سايه عمل به دستورات آسمانى آن، انسان مىتواند به سعادت ابدى برسد. «يا ايها الناس قد جاءتكم موعظة من ربكم و شفاء لما فى الصدور و هدى و رحمة للمؤمنين»(23) علاّمه طباطبايىقدس سره مىفرمايد: اگر چهار صفتى كه در اين آيه براى قرآن آمده با خود قرآن سنجيده شود آيه شريفه به صورت جامعى در مىآيد كه تمامى آثار پاكيزه و زيبائى قرآن را در بر دارد. قرآن در روحيّه مردم مؤمن چنان اثر مىكند كه دلها بارور مىشود و نقش پاكىها در آنها ترسيم مىگردد.(24) در واقع آيه شريفه چهار مرحله از مراحل تربيت و تكامل انسان را در سايه پيروى از قرآن بيان مىكند.
1) موعظه و اندرز.
2) پاكسازى روح انسان از انواع رذايل اخلاقى.
3) هدايت؛ كه پس از پاكسازى انجام مىگيرد يعنى تكامل و پيشرفت انسان در تمام جنبههاى مثبت.
4) شايستگى انسان براى رسيدن به رحمت و نعمت پروردگار. هر يك از اين مراحل به دنبال ديگرى قرار داردو همه آنها در پرتوپيروى از قرآن كريم به دست مىآيد.(25)
قرآن كريم انسانها را اندرز مىدهد و زنگار گناه و صفات زشت را از قلبها مىزدايد و نور هدايت را بر دلها مىتاباند و نيز قرآن است كه نعمتهاى الهى را بر فرد و جامعه نازل مىگرداند.
حضرت علىعليه السلام مىفرمايد: «فاستشفوه من ادوائكم و استعينوا به على لآوائكم فان فيه شفاء من اكبر الداء و هو الكفر والنفاق و الغى و الضلال»(26) از قرآن براى بيمارىهاى خود شفا بطلبيد و به آن براى حل مشكلاتتان استعانت جوييد زيرا قرآن، شفاى بزرگ دردهاست كه آن درد كفر و نفاق و گمراهى و ضلالت است.
23) يونس، آيه 57.
24) الميزان، ج 10، ص 81.
25) نمونه، ج 8، ص 319.
26) نهج البلاغه، خ 176.
| 
