بدون شك كليد معرفت ذات اقدس پروردگار و شناخت همه موجودات خود شناسى است چنانكه اميرالمؤمنينعليه السلام مىفرمايد: «افضل المعرفة معرفه الانسان نفسه اعظم الجهل جهل الانسان امر نفسه»(57). برترين شناسايى آن است كه بشر خود را بشناسد و بزرگترين نادانى آن است كه انسان خود را نشناسد و از مسايل مربوط به نفس بىخبر باشد. آغاز هر معرفت و قدم اول براى رسيدن به خداوند، پى بردن به وجود نفس و خودى خود است و تا مادامى كه انسان خود را پيدا نكند همچنان در بند شهوتها اسير است. در بيان ديگر مىفرمايد: «معرفة النفس انفع المعارف» معرفت نفس بهترين معرفتهاست.
قرآن كريم مؤمنان را امر مىكند كه خود را دريابند و معرفت و شناخت نفس پيدا كنند و راه هدايت خود را ادامه دهند و از فتنههاى فتنهگران و مناديان گمراهى وحشت و هراس به دل راه ندهند؛ زيرا خداى بزرگ بر جميع امور و اعمال ما حاكم است. «يا ايها الذين امنوا عليكم انفسكم لا يضّركم من ضّل اذا اهتديتم الى اللَّه مرجعكم جميعاً فيّنبئكم بما كنتم تعملون»(58) در اهميت خودشناسى همين بس كه حضرت علىعليه السلام مىفرمايد: «من عرف نفسه فقد عرف ربه» هر كس نفس خود را بشناسد خداى خود را شناخته است.
57) غررالحكم.
58) مائده، 100. | 
